شهریورماه 96

سلام و دورود بر شما

امیدوارم که هر جایی هستید دلی مملو از عشق داشته باشید و بازهم امیدوارم که به هر شکلی و به هر کسی که عشق میورزید توان داشته باشد که جواب محبت ها و عشقتان را به خوبی پاسخ گوید.

تقریبا از دهه 70 شروع کردم به ثبت خاطرات روزمزه ام تا اینکه در دهه 80 وقتی قفسه دفترچه های خاطراتم پر شد با دنیای مجازی اشنا شدم و تقریبا قریب به ده سالی هست که گاها در بلاگم از خودم اثری میگذارم....

در همان دفترچه های خاطراتم و در بین نوشته هایم دوستی خیالی برای خودم خلق کرده بودم بنام تنهایی

این تنهایی تنها دوست واقعی و حقیقی من است که هرچند من مرتب او را از خودم دور میکنم ولی هر بار که اینکار را کرده ام و بعد از مدتی که تنهایی هم از من بیخبر است سرکی بهم میزند و باز همان حرفهای قدیمی ...

تنهایی ارام و بی صدا اول توی دلم جا میگیره و وقتی من احوال بهتری داشته باشم یواش یواش خودش سر حرف را باز میکند

اینبار تنهایی در دلم حسابی غوغا بپا کرده ...مرتب بهم گوشزرد میکند که چرا اینقدر ساده ای چرا براحتی با هر کسی دوست میشوی و در نهایت تا چوب محبت هایت را نخوری نمیفهمی که بهترین دوست تو همین تنهایی است که بی غل و غش با تو رفاقت میکند

حرف حساب که باشد قائدتا همهد قبول میکنند

تنهایی اینبار در دلم زمزمه میکند که درست است که عزیز ترین فرد زندگیت را از دست داده ای ولی این انتهای راه همه شما ادمهاست..../.....

گاهی هم من با او درد دل میکنم او واقعا رفیق بی شیله و پیله ایست که طی این سه دهه هفتاد و هشتاد و نود همراهم بوده است و کمترین نه اصلا از او اسیبی ندیده ام

خدایا مرا و تنهایی را هرگز تنها مگذار

نوشته شده توسط مهران رضازاده در ساعت 15:11 | لینک |